Humanizm

Religijna odmiana humanizmu zawierać będzie w sobie pewne z form deistycznych i teistycznych, czy też nadprzyrodzonych wierzeń, nawet jeśli nie będą one związane z żadnymi zorganizowanymi religiami. Ten typ humanizmu cechować będzie bardzo wiele osób religijnych, które nie uważają, że ich wartości moralne muszą posiadać nadprzyrodzone potwierdzenie. Centralne miejsce w filozofii humanizmu istota ludzka dzielić będzie z moralnością. Humanitarysta który posiadają swoją moralność i wyprowadza ją z religii, nie jest automatycznie humanistą religijnym. Wielu humanistów religijnych odczuwać będzie że świecki humanizm jest zbyt chłodnym i logicznym i odrzucać będzie głębię doświadczeń w pełni emocjonalnych, które sprawiają, że tak naprawdę jesteśmy ludźmi. Zauważać będą oprócz tego także, że humanizm świecki jest nieadekwatny do potrzeb, które kierują ludźmi, zarówno w ujęciu społecznym jak i w spełnianiu swoich życiowych filozofii. Niezgoda w tychże wymienionych kwestiach będzie tworzyła dosyć duży rozdźwięk pomiędzy tymi dwoma typami humanizmu, pomimo że w dużej mierze posiadają one wspólne i bardzo przybliżone do siebie poglądy. Humanizm nawet jeśli odrzucać będzie istnienie boskiego autorytetu to już niekoniecznie odrzuca samą wiarę i religię. Niektóre z poglądów będą zgodne z poglądami czysto religijnymi na dane sprawy. Humanizm oprócz tego zgadzał będzie się z agnostycyzmem oraz ateizmem, a nie wymaga jednocześnie przyjmowania żadnego z nich, widać więc, że jest on bardzo elastycznym nurtem myślowym i jednocześnie filozoficznym.